Znani.net

Biografie znanych ludzi

Pablo PIcasso
Pablo PIcasso

Pablo Ruiz Picassoprzyszedł na świat w Maladze 25 października 1881 roku. Zmarł we francuskim Mougins 8 kwietnia 1973 roku. Był hiszpańskim malarzem, rzeźbiarzem, grafikiem, ceramikiem oraz poetą. Był twórcą tak zwanego kubizmu.

Krótki życiorys Pabla Picassa

Pablo Picasso (właśc. Pablo Diego José Francisco de Paula Juan Nepomuceno María de los Remedios Cipriano de la Santísima Trinidad Ruiz y Picasso) był innowacyjnym artystą, który eksperymentował i wprowadzał innowacje podczas swojej 92-letniej historii na ziemi. Był nie tylko mistrzem malarstwa, ale także rzeźbiarzem, grafikiem, artystą ceramicznym, akwafortykiem i pisarzem. Jego twórczość dojrzewała od naturalizmu swojego dzieciństwa poprzez kubizm, surrealizm i nie tylko, kształtując kierunek sztuki współczesnej przez dziesięciolecia. Picasso przeżył dwie wojny światowe, spłodził czworo dzieci, pojawił się w filmach i pisał wiersze. Zmarł w 1973 roku.

Na szczególną uwagę zasługują u Picassa jego okresy w twórczości, które następując po sobie rzucają wiele światła na aktualny etap, w jakim artysta żył.

Biografia rozszerzona Pabla Picassa

Wczesne lata: 1881-1900

Chociaż przeżył większość dorosłych lat we Francji, Picasso był Hiszpanem od urodzenia. Pochodzący z Malagi w Andaluzji w Hiszpanii, był pierworodnym z Don José Ruiz y Blasco i María Picasso y López. Został wychowany jako katolik, ale w późniejszym życiu ogłosił się ateistą.

Ojciec Pablo Picassa był artystą sam w sobie, zarabiając na żywym malarstwie, m.in. ptaków i innych zwierząt łownych. Prowadził także zajęcia plastyczne i kuratorował miejscowemu muzeum. Don José Ruiz y Blasco zaczął uczyć syna malowania i malarstwa olejnego, gdy chłopiec miał siedem lat, i uznał młodego Pabla za zdolnego ucznia.

Picasso uczęszczał do School of Fine Arts w Barcelonie, gdzie uczył się jego ojciec, w wieku 13 lat. W 1897 roku Picasso rozpoczął studia w Real Academia de Bellas Artes de San Fernando w Madrycie, która była wówczas najlepszą akademią sztuki w Hiszpanii. Picasso uczęszczał tylko krótko, woląc włóczyć się po wystawach sztuki w Prado, studiując dzieła El Greco, Francisco Goya, Diego Veláquez i Zurbáran.

Podczas tego rodzącego się okresu życia Picassa malował portrety, takie jak pierwsza komunia siostry Loli. Wraz z końcem XIX wieku elementy stylizacji i jego interpretacji modernizmu zaczęły pojawiać się w jego stylizowanych pejzażach.

Lata środkowe: 1900-1940

W 1900 roku Picasso po raz pierwszy pojechał do Paryża, czyli do centrum europejskiej sceny artystycznej. Dzielił mieszkanie z Maxem Jacobem, poetą i dziennikarzem, który wziął artystę pod swoje skrzydła. Obydwaj żyli w skrajnej nędzy, czasami sprowadzani do palenia obrazów artysty, aby się rozgrzać.

Wkrótce Picasso przeniósł się do Madrytu i mieszkał tam przez pierwszą część roku 1901. Współpracował ze swoim przyjacielem Francisco Asisem Solerem w piśmie literackim „Młoda sztuka”, ilustrującym artykuły i tworzące kreskówki sympatyzujące z biednymi. Zanim ukazał się pierwszy numer, rozwijający się artysta zaczął raczej podpisywać swoje prace „Picasso”, niż zwyczajowo „Pablo Ruiz i Picasso”.

Niebieski okres

Okres sztuki Picassa znany jako Błękitny Okres rozciągał się od 1901 do 1904. W tym czasie artysta malował głównie w odcieniach niebieskiego, z okazjonalnymi akcentami koloru. Na przykład słynny obraz z 1903 roku, The Old Guitarist, zawiera gitarę w cieplejszych odcieniach brązu wśród niebieskich barw. Prace Picassa w Blue Period są często postrzegane jako ponure z powodu ich stonowanych odcieni.

Historycy przypisują Niebieski okres Picassa w dużej mierze depresji artysty po samobójstwie przyjaciela. Niektóre z powracających osób w Niebieskim Okresie to ślepota, bieda i kobiece ciało.

Okres różany

The Rose Period trwa od 1904 do 1906 roku. Odcienie różu i róży nasycały sztukę Picassa ciepłym, mniej melancholijnym powietrzem niż obrazy jego Błękitnych Okresów. Arlekiny, klauni i cyrkowcy to jedne z powracających tematów w tych dziełach. Namalował jedną z najlepiej sprzedających się prac w okresie Rose, Boy with a Pipe. Elementy prymitywizmu w obrazach z okresu Rose odzwierciedlają eksperymenty ze stylem Picasso.

Wpływ Afryki

Podczas swojej afrykańskiej sztuki i okresu prymitywizmu od 1907 do 1909 roku, Picasso stworzył jedno z najbardziej znanych i najbardziej kontrowersyjnych dzieł sztuki, Les Damoiselles d’Avignon. Zainspirowany afrykańską sztuką, którą oglądał na wystawie w Palais de Trocadero i afrykańską maską Henri Matisse’a, sztuka Picassa odzwierciedlała te wpływy w tym okresie. Jak na ironię, Matisse był jednym z najgłośniejszych oskarżycielów „Les Demoiselles d’Avignon”, kiedy Picasso pokazał go po raz pierwszy w swoim wewnętrznym kręgu.

Analityczny kubizm

Od 1907 do 1912 roku artysta pracował z kolegą malarzem Georges Braque w tworzeniu początków ruchu kubistycznego w sztuce. Ich obrazy wykorzystują paletę ziemskich tonów. Prace przedstawiają zdekonstruowane obiekty o złożonych formach geometrycznych.

Jego romantyczny partner z tamtych siedmiu lat, Fernande Olivier, istnieje w wielu pracach kubistycznych artysty, w tym w Głowie kobiety, Fernande (1909). Historycy uważają, że pojawiła się także w „Les Demoiselles d’Avignon”. Ich związek był burzliwy, a na dobre rozeszli się w 1912 roku.

Syntetyczny kubizm

Era życia Picassa trwała od 1912 do 1919 roku. Prace Picassa kontynuowane były w żyle kubistycznej, ale artysta wprowadził do swoich dzieł nową formę sztuki, mianowicie kolaż. Włączył także ludzką postać do wielu kubistycznych obrazów, takich jak Dziewczyna z mandoliną (1910) i Ma Jolie (1911-12). Chociaż znał wielu artystów, opuścił Paryż, by walczyć podczas I wojny światowej, lecz Picasso spędził lata wojny w swoim studio.

Zakochał się już w innej kobiecie, kiedy skończył się jego poprzedni związek. On i Eva Gouel, temat jego obrazu z 1911 roku, „Kobieta z gitarą”, byli razem, aż do jej przedwczesnej śmierci z powodu gruźlicy w 1915 roku. Następnie Picasso przeszedł do krótkiej relacji z Gaby Depeyre Lespinesse, która trwała tylko rok. W latach 1916-17 krótko spotykał się z 20-letnią aktorką, Paquerette i Irene Lagut.

Niedługo potem poznał swoją pierwszą żonę, Olgę Chokłową, tancerkę baletową z Rosji, którą poślubił w 1918 r. Trzy lata później mieli syna. Chociaż artystka i baletnica wkrótce się złączyły, Picasso odmówił przyznania Khoklova rozwodu, ponieważ oznaczało to, że będzie musiał oddać połowę swojego majątku. Pozostawali w związku małżeńskim tylko z formalności, aż do śmierci w 1955 roku.

Neoklasycyzm i surrealizm

Okres sztuki Picassa rozciągający się od 1919 do 1929 r. charakteryzował się znaczącą zmianą stylu. Po jego pierwszej wizycie we Włoszech i zakończeniu I wojny światowej obrazy artysty, takie jak akwarela Chłopi spać (1919), odzwierciedlają przywrócenie ładu w sztuce, a jego neoklasyczne dzieła stanowią ostry kontrast z jego kubistycznymi obrazami. . Jednakże, gdy francuski ruch surrealizmu nabrał siły w połowie lat dwudziestych, Picasso zaczął ponownie wyrażać swoją skłonność do prymitywizmu w tak surrealistycznych obrazach, jak Trzech tancerzy (1925).

W 1927 roku 46-letnia artystka poznała Marie-Therese Walter, 17-letnią dziewczynę z Hiszpanii. Oboje ukształtowali związek, a Marie-Therese urodziła córkę Picassa, Mayę. Pozostali parą do 1936 roku, a ona zainspirowała „Vollard Suite” artysty, który składa się z 100 neoklasycznych rycin zakończonych w 1937 roku.

W latach trzydziestych dzieła Picassa, takie jak jego znana Guernica, unikalny obraz hiszpańskiej wojny domowej, odzwierciedlały przemoc w czasie wojny. Groźny minotaur stał się centralnym symbolem jego sztuki, zastępując arlekina z jego wcześniejszych lat.

Lata późniejsze: 1940-1973



Podczas II wojny światowej Picasso pozostał w Paryżu pod niemiecką okupacją, znosił szykany Gestapo, gdy kontynuował tworzenie sztuki. Czasami pisał poezję, wykonując ponad 300 dzieł w latach 1939-1959. Ukończył także dwie sztuki: „Pożądanie przyłapane przez ogon” i „Cztery małe dziewczynki”.

Po wyzwoleniu Paryża w 1944 roku, Picasso nawiązał nowe stosunki z dużo młodszą studentką sztuki, Francoise Gilot. Razem stworzyli syna, Claude, w 1947 roku, i córkę, Palomę, w 1949 roku. Ich związek był skazany na zagładę, jak wielu poprzednich Picassa, ze względu na jego ciągłe niewierności i nadużycia.

Skupił się na rzeźbie w tej epoce, biorąc udział w międzynarodowej wystawie w Filadelfijskim Muzeum Sztuki w 1949 roku. Następnie stworzył zleconą rzeźbę, znaną jako Chicago Picasso, którą przekazał do amerykańskiego miasta.

W 1961 roku, w wieku 79 lat, artysta poślubił swoją drugą i ostatnią żonę, 27-letnią Jacqueline Roque. Okazała się jedną z największych inspiracji swojej kariery. Picasso wykonał ponad 70 portretów w ciągu ostatnich 17 lat, kiedy żył.

Gdy jego życie zbliżało się do końca, artysta przeżył falę kreatywności. Powstałe dzieła były mieszanką jego poprzednich stylów i zawierały kolorowe obrazy i ryciny miedzi. Eksperci sztuki później rozpoznali początki neo-ekspresjonizmu w końcowych pracach Picassa.

Wpływ Picassa na sztukę



Jako jeden z największych wpływów na bieg sztuki XX wieku, Pablo Picasso często mieszał różne style, by stworzyć całkowicie nowe interpretacje tego, co zobaczył. Był siłą napędową rozwoju kubizmu i podniósł kolaż do poziomu sztuki.

Z odwagą i pewnością siebie, nieskrępowaną konwencją czy strachem przed ostracyzmem, Picasso realizował swoją wizję, prowadząc go do nowych innowacji w swoim rzemiośle. Podobnie jego ciągłe poszukiwanie pasji w jego licznych romantycznych związkach przez całe życie zainspirowało go do stworzenia niezliczonych obrazów, rzeźb i rycin. Picasso to nie tylko człowiek i jego praca. Picasso jest zawsze legendą, wręcz niemal mitem. W opinii publicznej od dawna był uosobieniem geniuszu w sztuce współczesnej. Picasso jest idolem, jednym z tych rzadkich stworzeń, które działają jak tygiel, w którym koncentrują się różnorodne i często chaotyczne zjawiska kultury, które wydają się kształtować życie artystyczne swojego wieku w jednej osobie.

Ciekawostki o Pablo Picasso

Picasso uczęszczał już w wieku swych trzynastu lat do School of Fine Arts w Barcelonie, gdzie uczył się jego ojciec. W 1897 roku mógł zatem Picasso rozpocząć studia w Real Academia de Bellas Artes de San Fernando w Madrycie, czyli wówczas w najlepszej akademii sztuki w Hiszpanii. Picasso uczęszczał tam jednak tylko krótko, woląc, jak później stwierdził – włóczyć się po wystawach sztuki w Prado, studiując dzieła El Greco, Francisco Goya, Diego Veláquez i Zurbáran.

Nieznana jest dokładna ilość jego kochanek.

Pablo Picasso wymyślił nurt w sztuce zwany kubizmem.

Był komunistą z przekonania.

Cytaty Pablo Picasso

„Nigdy nie nadchodzi chwila, w której mógłbym powiedzieć: dobrze pracowałem, a jutro jest niedziela.”

„Nikt nie może wyjaśnić moich obrazów. Ja sam nie mogę ich wyjaśnić. Wydobywanie „sensu”, kubistycznego obrazu jest całkowicie niesłuszne.”

„O kierunku sztuki można powiedzieć, że się wybił, dopiero wtedy, gdy stosują go dekoratorzy wystaw.”

„Piękne kobiety wierzą w swoją inteligencję, inteligentne nie wierzą w swoją urodę.”

„Szept pięknej kobiety słyszy się lepiej, niż najgłośniejszy zew obowiązku.”

„Sztuka czyści duszę z codziennej warstwy kurzu.”

Źródła

https://www.biography.com/people/pablo-picasso-9440021
https://pl.wikiquote.org/wiki/Pablo_Picasso
https://pl.wikipedia.org/wiki/Pablo_Picasso